เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังจากแยกย้ายกัน ซ่งจือเหยาก็เริ่มตกอยู่ในวังวนอันแปลกประหลาด
เธอควงแขนจี้เหวยเซินแน่น พลางพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุดปาก
“เหวยเซิน คุณว่าพวกเราเพิ่งออกมาแบบนี้ โย่วโย่วจะอดร้องไห้ไม่ได้หรือเปล่าคะ เมื่อกี้เขาต้องกลั้นเอาไว้เพราะกลัวพวกเราเป็นห่วงแน่เลยใช่ไหม?”
“…เอ๊ะ คนพวกนี้จะขึ้นเครื่องบินลำเดียวกับพวกเราหรือเปล่าคะเนี่ย จะว่าไปแล้ว พอดูจากราศีก็ไม่ธรรมดากันทั้งนั้นเลย จะต้องเป็นคนที่เก่งกาจเหมือนคุณแน่ ๆ ใช่ไหมคะ?”
“โธ่ เหวยเซิน คุณว่าถ้าคืนนี้เขานอนไม่หลับจะทำยังไงดีคะ ถ้าเขาแอบมุดใต้ผ้าห่มร้องไห้ขี้มูกโป่งขึ้นมา…จื่อเซวียนจะปลอบเด็กเป็นไหมเนี่ย?”
“ฮ่า! นี่คือเครื่องบินที่พวกเราจะนั่งเหรอเนี่ย?! ว้าวสุด ๆ ไปเลย ลำใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?? …นั่งเจ้านี่จะปลอดภัยไหมคะเนี่ย แม่เจ้า ทำไมหัวใจฉันถึงเต้นเร็วขึ้นมาหน่อย ๆ แล้วล่ะเนี่ย”