เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น สองสามีภรรยาเจียงหมิ่นซิ่วพาอันหรานต้าเหนียนมาถึงก่อน จากนั้นจึงเป็นจี้เม่าหลิน สวีจิ้งชู และจี้ฉงเชียน
จี้เม่าหลินยังคงวานให้ช่างเกาขับรถคันใหญ่หน่อยจากกองยานพาหนะของสถานพักฟื้นนายทหารมารับ พาทุกคนมุ่งหน้าตรงไปยังสนามบินซงเจียง
ตลอดทาง ภายในรถครึกครื้นเป็นอย่างยิ่ง สี่คนครอบครัวเจียงหมิ่นซิ่วตื่นเต้นจนคุยกันไม่หยุดว่าเมืองหลวงจะเจริญรุ่งเรืองเพียงใด และจะมีหน้าตาเป็นแบบไหน
น้ำเสียงของจี้เม่าหลินแฝงความเลื่อนลอยอยู่บ้าง “แม่จือเหยาพูดแบบนี้ฉันถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ ครั้งก่อนที่ฉันไปเมืองหลวง ก็น่าจะเจ็ดแปดปีก่อนแล้ว พริบตาเดียวเวลาช่างผ่านไปเร็วจริง ๆ”
“ฉันเดาว่า ช่วงเวลาเจ็ดแปดปีนี้ ที่นั่นก็คงเปลี่ยนไปมากแล้วแน่ ๆ”
สวีจิ้งชู “ครั้งล่าสุดที่ฉันไปก็เป็นเรื่องเมื่อสี่กว่าปีก่อนแล้วค่ะ”