กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อฟังคำพูดยืดยาวขบวนนี้จบ ในหัวของเจียงอี้ชางก็ดังหึ่ง ๆ รู้สึกราวกับกำลังฝันไป ผ่านไปเนิ่นนานก็ยังดึงสติดั่งเดิมกลับมาไม่ได้
เขาเหม่อลอยตาค้างพลางเอ่ยถามตะกุกตะกัก “ตอนนี้คือ วันไหนแล้วหรือ?”
จี้เม่าหลิน “โอยแม่เจ้า คุณคงไข้ขึ้นจนเลอะเลือนไปแล้วจริง ๆ พวกเราเพิ่งส่งคุณไปเมื่อวานนี้เองนะ”
“เอาละ ฉันเห็นสภาพคุณไม่ค่อยดีเท่าไร งั้นก็ไม่รบกวนเวลาพักผ่อนของคุณแล้ว คุณวางใจเถอะ ในเมื่อฉันเก็บคุณกลับมาแล้ว ยังไงก็ต้องเห็นแก่หน้าหลานสะใภ้ รักษาอาการป่วยของคุณให้หายดีเสียก่อนแล้วค่อยส่งกลับไป!”
“คุณก็นอนพักอย่างสบายใจให้ครบสองสามวันนี้เถอะ!”
“……”
เมื่อกล่าวคำพูดเหล่านี้จบ จี้เม่าหลินก็เปิดประตูเดินออกไป ทว่ากลับไม่ได้เดินจากไปไหน เขากลั้นลมหายใจแล้วแนบหูกับบานประตูอย่างเงียบเชียบ—
“ฮือ… เยวี่ยเอ๋อ เยวี่ยเอ๋อ! ฉันผิดไปแล้ว!”