ตอนที่ 149 ก้าวเข้าสู่ปรโลกไปครึ่งตัว

ตรอกแห่งนี้ทั้งแคบและทอดยาวเป็นพิเศษ แถมพอยิ่งเดินลึกเข้าไปเรื่อย ๆ ก็เริ่มมีบรรยากาศชวนให้นึกถึง “การปล้นฆ่าชิงทรัพย์” ขึ้นมาจริง ๆ

โดยเฉพาะตามสองข้างทางที่บ้านเรือนพากันวางข้าวของระเกะระกะ เดิน ๆ ไปก็เผลอชนเข้าอยู่บ่อยครั้ง แถมยังมีเสียงสุนัขจรจัดเห่าแว่วมาเป็นระยะ

ซ่งจือเหยาจึงได้แต่มองเจียงอี้ชางที่ถูกซ่งเจิ้นแบกอยู่บนบ่า เริ่มสั่นเทิ้มไปทั้งตัว

ก็อย่างที่หูเยวี่ยเอ๋อพูดไว้ทั้งนั้น ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเขาเคยอยู่แต่ในพื้นที่แคบ ๆ ของหมู่บ้าน ไกลสุดที่เคยไปก็แค่ตัวอำเภอ ในสายตาคนชนบทแล้ว การได้เข้าตัวอำเภอก็นับว่าเป็นการเข้าเมืองที่เอาไปคุยโม้ได้มากพอแล้ว

ทว่าพอมาเทียบกับในตัวเมืองแห่งนี้ ถึงได้รู้ว่าที่เคยเห็นมามันเทียบไม่ได้เลยสักนิด