กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จี้ฉงเชียนยืนแข็งทื่ออยู่ในห้องหนังสือราวกับรูปปั้นอยู่นานสองนาน ก่อนจะเดินออกมาที่ห้องรับแขก เห็นสวีจิ้งชูกำลังนั่งดื่มน้ำอยู่ที่โต๊ะรับแขก จึงเดินไปนั่งลงข้าง ๆ อย่างเงียบเชียบ
“ขอโทษด้วยนะ เป็นผมเองที่เมื่อก่อนเอาใจใส่คุณ…แล้วก็ทางพ่อกับแม่พวกเราไม่ดีพอ”
“เมื่อกี้ผมบอกแล้วไงว่าผมจะไปสอบใบขับขี่ ต่อไปพวกเราแวะไปหาบ่อย ๆ ก็เรียบร้อยแล้ว”
“ส่วนเรื่องการดูแลพี่ใหญ่ยามแก่ชรานั่น……”
สวีจิ้งชูเอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ฉันไม่ได้อารมณ์ไม่ดี คุณไม่ต้องคิดมากหรอกค่ะ”
“แม่ฉันก็แค่อายุมากแล้ว อารมณ์ความรู้สึกเลยอ่อนไหวง่าย วันนี้พอเห็นว่าเหวยเซินกับจือเหยามีความใกล้ชิดสนิทสนมกันประสาคู่สามีภรรยาหนุ่มสาวเสียที ก็รู้สึกดีใจจนกลั้นเอาไว้ไม่อยู่ก็เท่านั้นเองค่ะ”