เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ยิ่งพูด น้ำตาก็ยิ่งรินไหลไม่ขาดสาย เธอจึงถือโอกาสนี้ระบายความในใจทั้งหมดออกมา—
“เมื่อก่อนตอนฉันกับพ่อยังหนุ่มสาวก็ไม่ได้คิดอะไร แต่ตอนนี้คงถึงวัยแล้วจริง ๆ ในหัวก็ไม่รู้เป็นเพราะอะไร ถึงเอาแต่นึกกังวลเรื่องของพวกเธอรุ่นหลังอยู่ทุกวัน…”
“พวกเราอายุแปดสิบกันแล้วนะ! พูดคำที่ไม่น่าฟังหน่อย หากวันไหนหลับไปแล้ววันรุ่งขึ้นไม่ตื่นขึ้นมาอีกล่ะ? นั่นไม่ใช่เรื่องธรรมดามากหรอกหรือ!”
“บ้านเจ้าสองน่ะอยู่ใกล้ พวกเราก็เลยไม่ค่อยได้กังวลเท่าไร”
“แต่ทางเจ้าคังนี่สิ พี่สะใภ้ใหญ่ของพวกเธอเดิมทีก็จากไปเร็ว เขาก็ดื้อรั้นหัวแข็งเหมือนจิ้งชู เรื่องที่ตัวเองตัดสินใจแล้วใครพูดก็ไม่ฟัง ยืนกรานจะไม่หาใหม่อย่างเดียว ตอนนี้แม้แต่เด็กก็ยังไม่มี พอไปอยู่ต่างประเทศหลายปีก็ไม่ยอมกลับมา ทุกครั้งที่กลับมา พอมองดูก็ดูแก่ลงไปตั้งเยอะ