กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ไม่นานนัก ทุกคนก็มานั่งล้อมวงพูดคุยกันที่โต๊ะน้ำชาขนาดใหญ่และกว้างขวางในห้องรับแขก
ตาของจี้เหวยเซินอย่างสวีซงและยายอย่างโจวเจี๋ย คู่สามีภรรยาสูงวัยต่างมีสีหน้าราบเรียบ ดื่มน้ำชาแก้วแล้วแก้วเล่า ผ่านไปเนิ่นนานก็ยังไม่เอ่ยปากพูดอะไร
ทั้งสองคนปีนี้อายุเกือบแปดสิบปีแล้ว ผมเผ้าขาวโพลนไปเกือบหมด แต่การแต่งกายกลับดูภูมิฐานสง่างามและมีบุคลิกโดดเด่นอย่างยิ่ง
โดยเฉพาะคุณนายผู้เฒ่าโจวผู้เป็นแม่ของสวีจิ้งชู ผมสั้นสีดอกเลามีดัดลอนธรรมชาติเล็กน้อย สวมชุดกี่เพ้าตัวยาวผ้ากำมะหยี่สีดำ ที่ข้อมือยังสวมกำไลหยกขาวเนื้อนวลอยู่หนึ่งวง
ในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยปากขัดลูกชายคนโตขึ้นมา “เอาละ ๆ เส้าชิงก็ไม่ได้โกหกแกหรอก เมื่อก่อนภรรยาของเหวยเซินก็เป็นอย่างที่เขาว่าจริง ๆ นั่นแหละ…”