ตอนที่ 113 แย่แล้ว ฟังแล้วเธอเคลิ้มเลย

ซ่งจือเหยาพลันยกยิ้มมุมปากหัวเราะออกมา “…มะ ไม่ ได้ ค่ะ”

ปากเอ่ยปฏิเสธ ทว่าระหว่างคิ้วและดวงตากลับเปี่ยมด้วยเสน่ห์เย้ายวนเจิดจ้า ล่อตาล่อใจจนจี้เหวยเซินคว้าตัวเธอไว้ไม่ทัน

เธอจึงคว้าโอกาสนี้ปลีกตัวออกมาอย่างคล่องแคล่ว กลับมานั่งพิงโซฟาตามเดิม แล้วรินไวน์แดงจิบสองอึกตามใจชอบ “คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่าตอนนี้ยังอยู่ในระยะทดลองน่ะ?”

“คุณบอกให้เริ่มก็เริ่ม คุณอยากให้จบก็จบเหรอ? ศาสตราจารย์จี้ เป็นคนอย่าเผด็จการขนาดนี้สิคะ” เธอยักคิ้วเบา ๆ ชายตามองเขาแวบหนึ่ง

แผงอกของจี้เหวยเซินร้อนผ่าวไปหมด จึงดึงเนกไทออกเสียเลย หลังสงบอารมณ์ลงเล็กน้อย ก็ค่อย ๆ พับปลายแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นอย่างเป็นระเบียบข้างละสองทบ น้ำเสียงทุ้มต่ำ “ได้ ผมยอมรับว่าที่คุณนายศาสตราจารย์จี้พูดมามีเหตุผลมาก”

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ให้คุณเป็นคนตัดสินใจว่าการทดลองจะจบลงเมื่อไหร่”