ตอนที่ 111 เขาไม่มีทางปฏิเสธอยู่แล้ว

ในที่สุด หลังผ่านการลังเลใจอันขัดแย้งอยู่นานหลายนาที จี้โย่วก็ตัดสินใจได้เสียที “ตกลง หนูจะไปนอนกับอาเล็กครับ”

หยางจื่อเซวียนร้องเย่ออกมาทันทีพลางกระโดดตัวลอย ดีใจราวกับเจ้าลิงจอมซน “ฮ่า ๆ ปีนี้โย่วโย่วฉลองวันเกิดกับฉันแล้ว แฮะ ๆ พรุ่งนี้เราสองคนจะได้กินของอร่อยเยอะแยะเลย!”

จี้โย่วมองดูปฏิกิริยาดีอกดีใจอย่างยิ่งของหยางจื่อเซวียน ความอาลัยอาวรณ์แม่รวมถึงความหงุดหงิดใจที่มีต่อหมาป่าเดียวดายซึ่งกำลังจะได้ครอบครองแม่อีกแล้วในใจดวงน้อย ๆ จึงจางหายไปไม่น้อย

ก่อนจะไป ซ่งจือเหยาย่อตัวลงกำชับเขาให้ห่มผ้าให้มิดชิดในตอนกลางคืน ทั้งยังบอกว่าอย่านอนดึกเกินไปกับอาเล็ก จี้โย่วกระตุกผ้าพันคอเบา ๆ ก่อนจะแนบหน้าจูบแก้มซ่งจือเหยา แล้วเอ่ยเสียงเบา “โย่วโย่วจะคิดถึงแม่นะครับ แต่โย่วโย่วก็ยังอยากไปอยู่ดี”

“เพราะวันเกิดเป็นเรื่องสำคัญมาก อาเล็กจื่อเซวียนมาตามหาหนูดึกป่านนี้ในวันสำคัญ แสดงว่าโย่วโย่วก็เป็นคนสำคัญของอาเล็กเหมือนกัน”