เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
พอหลี่ผิงกับหวังไฉ่เสียกลับไปแล้ว จี้ฉงเชียนกับสวีจิ้งชูก็ตามซ่งเจิ้นออกไปคุยกันที่ระเบียงทางเดิน ซ่งอันหรานกับซ่งรุ่ยเหนียนจึงรีบปรี่เข้ามาทันที
“พี่เขย แล้วที่คุณอาพูดหมายความว่ายังไงคะ เขาจะติวให้พวกเราสองคนจริง ๆ เหรอ” ซ่งอันหรานถามอย่างประหม่าสุดขีด
ซ่งรุ่ยเหนียนก็หดคอลงเช่นกัน “อย่าไปรบกวนเลยดีกว่าครับ...”
พ่อสามีของพี่สาวคนโตคนนี้ ดูท่าทางเข้าถึงยากกว่าพี่เขยเยอะเลย
มันจะน่าอึดอัดและทรมานใจขนาดไหนกันเนี่ย!
ซ่งจือเหยาเดินเข้ามาได้ยินเข้าพอดี เธออุทานเสียงหลงพลางอุ้มลูกชายขึ้นมา “เกิดอะไรขึ้นน่ะ!”
จี้โย่วพูดด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ แม้จะมีหยุดเว้นวรรคบ้างแต่ก็เล่าเลียนแบบได้อย่างแจ่มชัด “คุณภรรยาอาสามบอกว่าจะติวให้น้ารองกับน้าชาย คุณพ่อบอกว่าไม่ต้อง ไว้ค่อยหาเวลาทีหลัง คุณภรรยาอาสามก็เลยถามว่าแล้วคุณอาจี้เฟิงกับคุณอาจี้เฉินล่ะ”
“คุณปู่ก็เลยบอกว่า คุณพ่อไม่มีเวลา อย่าเที่ยวไปรับปากสุ่มสี่สุ่มห้า ให้น้ารองกับน้าชายไปหาคุณปู่ตั้งแต่พรุ่งนี้ จะติวให้พวกเค้าเองครับ”