ตอนที่ 97 ปากเป็นแผล

มื้อนี้ซ่งจือเหยากินอย่างเอร็ดอร่อยเบิกบานใจ มีแต่ของที่ชอบทั้งนั้น กับข้าวนี่เธอกินไปนับไม่ถ้วน ข้าวสวยกินพูนชาม แถมยังกินแป้งข้าวโพดแปะกระทะในหม้อต้มปลาไปอีกหลายชิ้น ทำจากแป้งข้าวโพด ชิ้นใหญ่มากทีเดียว

ทำเอาสองพ่อลูกหยางฉี่หมิงมองจนตาค้าง

จี้โย่วอดขมวดคิ้วเล็ก ๆ ไม่ได้ พูดอย่างมีเหตุมีผลว่า “พ่อครับ พ่อก็หยุดอยู่บ้านชัด ๆ ทำไมยังต้องให้แม่เหนื่อยขนาดนี้ด้วย?”

“พ่อไม่ไปทำงานอยู่บ้าน ก็ไม่ทำงานบ้านเหรอครับ? แล้วอีกอย่าง วันนี้หนูกลับเข้าห้องไปวางกระเป๋านักเรียน เห็นบนโต๊ะหนังสือของพ่อว่างเปล่ามาก พ่อดูเหมือนไม่ได้เอางานกลับมาทำ แล้วก็ดูเหมือนไม่ได้อ่านหนังสือด้วย”

“แล้วพ่อไม่ได้ทำอะไรเลย ทำไมไม่ทำงานบ้านล่ะครับ?”

จี้เหวยเซินพูดเสียงเรียบว่า “แม่ของลูกแค่อยากกินรสชาตินี้ ไม่ได้เหนื่อยจนหิว” คำพูดนี้จริงครึ่งเท็จครึ่งอย่างเห็นได้ชัด

ทว่า แม้จะใช้แรงกายไปมากจริง ๆ แต่ถ้าว่ากันตามหลักแล้ว คนที่ออกแรงทำงานบนเตียงควรจะเป็นเขาถึงจะถูก