กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ลนแล้ว มันลนลานแล้วชัวร์!”
บนโต๊ะอาหาร จี้เม่าหลินเริ่มกรึ่มสุรา ใบหน้าชราแดงก่ำ แกว่งต้นหอมใหญ่ครึ่งต้นที่ยังจิ้มเต้าเจี้ยวค้างอยู่ พลางเอ่ยอย่างฟันธงเด็ดขาด “มันต้องรู้ตัวแน่ว่าตัวเองโดนตีตัวออกห่าง กระทั่งภรรยายังไม่ยอมอยู่ข้างเดียวกับมัน… คงกลัวว่าพอแก่ตัวจนเดินไม่ไหว จะโดนพวกแกแท็กทีมส่งเข้าสถานดูแลผู้สูงอายุ ให้คนเขาจับมัดแล้วทุบตีเอา! มันต้องเป็นอย่างนี้แน่ ๆ!”
หน้าผากของไจ๋หมินโดนเต้าเจี้ยวกระเด็นใส่สองหยด เขาเอื้อมมือไปปาดออก ซ่งจือเหยาเพิ่งจะหยิบทิชชูจะส่งให้ ก็เห็นเขาเอาไปป้ายลงบนหลังมือของจี้เม่าหลินจนหมดโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย…