ตอนที่ 82 ผมคิดถึงคุณมากนะ ซ่งจือเหยา

ซ่งจือเหยาที่แอบฟังอยู่ตรงประตูอย่างเงียบเชียบจนได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีด้วยการย่องเงียบกลับไปที่ห้องน้ำอีกครั้ง

ยืนขยี้ถุงเท้าอยู่ตรงอ่างน้ำได้ไม่ทันไร ลูกชายที่น่ารักจนแทบทำคนใจละลายก็วิ่งต้วมเตี้ยมเข้ามา “แม่ครับ พ่อโทรมาแน่ะ เสียงเครื่องซักผ้าดังเกินไปแม่เลยไม่ได้ยินใช่ไหมครับ?”

“โย่วโย่วรับสายให้แล้วครับ พ่อบอกให้แม่ไปคุย โย่วโย่วจะไปอ่านหนังสือต่อแล้ว” พอพูดจบก็วิ่งปรู๊ดออกไป ทำท่าทีเหมือนไม่ได้สนใจอะไรเลยสักนิด

เขาคิดว่าทำแบบนี้แล้วแม่จะได้ไม่ทันสังเกตเห็นได้ง่าย ๆ

ซ่งจือเหยากลั้นหัวเราะสุดชีวิต เดินไปที่ห้องนอนรองแล้วปิดประตู ยกหูโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมา “…ฮัลโหล?”

จี้เหวยเซิน “ซักผ้าอยู่เหรอ?”

“อืม คุณไม่ได้ออกไปข้างนอกเหรอ?” ซ่งจือเหยากำหัวเข่าตัวเองเงียบ ๆ พลางคิดในใจ สมกับเป็นศาสตราจารย์จี้จริง ๆ ยังเก็บอาการเก่งอยู่นี่นา