กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เช้าวันรุ่งขึ้น ซ่งจือเหยาเหม่อมองหม้อเหล็กที่ว่างเปล่าในอ่างล้างจาน ก่อนจะเหลือบมองอาหารเช้าที่อุ่นไว้ในลังถึง
เห็นได้ชัดว่าถูกพ่อของเขาซดไปหมดแล้ว
จี้โย่วขยี้ตาเดินออกมา ประโยคแรกที่เอ่ยก็คือ “แม่ครับ อุ่นน้ำแกงบะหมี่หน่อย โย่วโย่วจะกินของเหลือเมื่อวาน”
จากนั้นก็สบเข้ากับใบหน้าสับสนปนขอโทษของซ่งจือเหยา “…น้ำแกงบะหมี่โดนพ่อลูกกินไปแล้วสิ เที่ยงวันนี้กลับมาแม่ค่อยทำให้กินใหม่ดีไหมจ๊ะ?”
“…อ๊ะ!” จี้โย่วตื่นเต็มตาทันใด แต่ก็ยังไม่อยากเชื่อ พ่อเขาทำงานล่วงเวลาดึกดื่นไม่มีทางกลับมานี่นา!
จึงสาวขาสั้น ๆ วิ่งไปที่ห้องครัวเพื่อดูด้วยตาตัวเอง ไม่นานก็ยอมรับความจริงที่ทำให้ปวดใจนี้ได้ ใบหน้าเล็กพลันแดงก่ำแล้วตะโกนอย่างโมโห “พ่อใจร้าย!! พ่อใจร้ายที่สุดเลย!!”
“…”