กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“…ไม่ใช่ เดี๋ยวสิ คุณ!” ซ่งจือเหยาสะดุ้งลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว พยายามดึงมือเขาออกสุดแรง “ชัดเจนว่าคุณเป็นคนส่งโย่วโย่วออกไปเอง ไหงกลายเป็นฉันไปยั่วยวนคุณได้ล่ะ?!”
จี้เหวยเซินปล่อยมืออย่างให้ความร่วมมือ แล้วตักข้าวทานต่อ “คุณคิดว่าจะทำอะไรที่นี่ได้ล่ะ? ต่อให้เป็นสามีภรรยาถูกต้องตามกฎหมายก็ต้องระวังภาพลักษณ์ด้วย”
น้ำเสียงเขากลับมาเรียบนิ่งเป็นปกติในทันควัน ราวกับว่าคนที่เพิ่งลูบต้นขาคนอื่นเมื่อครู่ไม่ใช่ตัวเขาเอง
ซ่งจือเหยาหัวเราะหึ ๆ แบบยิ้มไม่ถึงดวงตา
จี้เหวยเซินใช้หางตาเหลือบมองเธอ “ผมก็นึกว่ากำลังให้ความร่วมมือกับคุณเสียอีก คุณมาส่งข้าวกลางวันกะทันหันแบบนี้ ไม่ใช่เพราะอยากบอกผมหรอกหรือว่าเลิกแง่งอนแล้ว?” ในเมื่อลูกชายอยู่ที่นี่ เธอคงอายที่จะพูดออกมาตรง ๆ