กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังจากดื่มกาแฟเสร็จ ก็เดินเท้าไปยังร้านมิตรภาพที่อยู่ใกล้ ๆ
พอซ่งจือเหยาได้ยินว่าจะไปร้านมิตรภาพก็รู้ทันทีว่าสวีจิ้งชูตั้งใจจะจ่ายเงินให้อีกแล้ว เพราะที่นั่นต้องใช้บัตรแลกเงินตราต่างประเทศ ถึงเธอจะพกติดตัวมาจากบ้านบ้างเพื่อความอุ่นใจ แต่มันก็ไม่พอจะซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ครอบครัวสามคนตั้งแต่หัวจรดเท้าหรอก “แม่คะ เอาพอประมาณก็พอค่ะ ใช้เงินเยอะขนาดนี้ใจฉันสั่นไปหมดแล้ว”
สวีจิ้งชูหัวเราะขำท่าทางของเธอ “ไม่ต้องใจสั่นหรอก บอกแล้วไงว่าเอาไว้ใส่ตอนตรุษจีน น้าชายของเหวยเซินตรุษจีนปีนี้จะกลับมาฉลองด้วย พริบตาเดียวผ่านไปหลายปีขนาดนี้ แม้แต่แม่เองก็ยังไม่ได้เจอเขาเลยนะ”
“ตอนที่พวกเธอสองคนแต่งงานกันเขาก็ไม่ได้มาร่วม โย่วโย่วก็ยังไม่เคยเห็น”