ตอนที่ 42 ตามใจก็คือตามใจ

พอกลับขึ้นมาบนรถ ซ่งอันหรานก็ยังไม่ยอมตัดใจ แอบลอบสังเกตอยู่นานสองนาน สุดท้ายก็เอนหลังพิงเบาะอย่างกร่อยสนิทแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง

เฮ้อ ตอนแรกนึกว่าจะได้เห็นสีหน้าบิดเบี้ยวเพราะความหึงหวงของพี่เขยเสียอีก

แต่ก็นั่นแหละนะ พี่เขยเป็นคนระดับไหนกัน จะไปมีวิสัยทัศน์เหมือนคนทั่วไปได้ยังไง อีกอย่างเห็นได้ชัดว่าไอ้หนุ่มพวกนั้นเทียบกับเขาไม่ติดแม้แต่ขี้เล็บ พี่สาวเธอเองก็สายตาสูงมาตั้งแต่เด็กแล้วด้วย

ซ่งอันหรานหันไปมองซ่งรุ่ยเหนียนอีกครั้ง เห็นเขามีสีหน้าเหม่อลอยหลุดลอยไปไกล ก็เลยล้มเลิกความคิดที่จะซุบซิบนินทากับเขา

เมื่อกี้พอเดินเข้าโรงงานไปเขาก็เป็นแบบนี้เลย คงจะตกตะลึงจนพูดไม่ออก เธอคิดในใจว่าคราวนี้อาจจะช่วยกระตุ้นให้เขาฮึดสู้ตั้งใจมุมานะขึ้นมาจริง ๆ ก็ได้