ตอนที่ 11 เขาอยากเห็นเธอยิ้ม

“ซ่งรุ่ยเหนียน นายออกมานี่เดี๋ยวนี้นะ!”

ซ่งจือเหยาพุ่งพรวดเข้าไปในห้องครัวแล้วกระชากตัวซ่งรุ่ยเหนียนออกมา ลากไปที่มุมกำแพงแล้วเท้าสะเอวด่ากราด “นายเป็นน้าชายภาษาอะไรกัน โย่วโย่วเพิ่งจะกี่ขวบ นายก็พูดจาเรื่อยเปื่อยใส่เขาแล้ว อะไรคือคุยเรื่องลึกซึ้ง หืม?”

“ตั้งแต่เมื่อวานฉันก็เห็นแล้ว ซ่งรุ่ยเหนียน นายจะบ้าไปแล้วจริง ๆ! อายุก็ยังน้อยริอ่านกินเหล้าก็ช่างเถอะ แต่ปากนี้น่ะอะไรควรพูดอะไรไม่ควรพูด ฉันว่านายไม่มีความยับยั้งชั่งใจเลยสักนิด ใช่ไหม?!”

ขณะพูดเธอก็บิดแขนเขาไปด้วย ยังไงเจียงหมิ่นซิ่วก็มองไม่เห็น หรือต่อให้เห็นตอนนี้เธอก็ไม่กลัว

เธอไม่ใช่ลูกสาวคนโตที่ทำให้ภาคภูมิใจที่สุดหรอกหรือ สามีเธอไม่ใช่บุคคลสำคัญหรือไง? ถ้างั้นตอนนี้เธอก็จะขอยืมอานุภาพของบุคคลสำคัญมาใช้เสียหน่อย!

“โอ๊ย โอ๊ย พี่สาวคนโต นี่พี่บิดทะลุเสื้อนวมจนเนื้อผมแทบจะหลุดออกมาแล้วเนี่ย!”