ตอนที่ 7 ยังไงก็ถูกกฎหมาย กลัวอะไร?

ซ่งจือเหยาฟังไปได้เพียงครึ่งเดียวก็ทนฟังต่อไม่ไหว จึงเดินเข้าไปในห้องด้านในแล้วแอบสะอึกสะอื้นอยู่คนเดียว

ซ่งอันหรานแนบหูฟังที่ประตู พอได้ยินเข้าก็รีบบิดผ้าขนหนูชุบน้ำร้อนแล้วนำเข้าไปให้ข้างในทันที

“โธ่เอ๋ย ดูพี่ทำเข้าสิ กินข้าวอยู่ดี ๆ ไฉนถึงร้องไห้ขึ้นมาได้ล่ะ?”

ซ่งจือเหยาร้องไห้จนน้ำมูกโป่ง เบะปากพูดว่า “พ่อเราเป็นคนรักหน้าตาและศักดิ์ศรีขนาดไหนเธอไม่ใช่ไม่รู้ เขา เขาจะมาขอโทษเพื่อฉันได้ยังไงกัน…”

“ฉัน ฉันแค่รู้สึกขึ้นมากะทันหันว่าเขาคงจะแก่แล้วจริง ๆ ใคร ๆ ก็บอกว่าคนเราพอแก่ตัวลงอารมณ์ฉุนเฉียวก็จะค่อย ๆ หายไป ในใจฉันมันทรมานเหลือเกิน!”

ยิ่งไปกว่านั้นพอลองคิดดู หากเป็นไปตามในตำราจริง ๆ อีกสิบกว่าปีข้างหน้าตัวเองก็ต้องตายแล้ว…