ตอนที่ 2 พี่เขย! ทำไมพี่มาได้ล่ะเนี่ย?!

ซ่งจือเหยารีบสวมรองเท้าอย่างลนลาน ในเวลาเดียวกันสมองก็หมุนเวียนแล่นเร็วอย่างยิ่งยวด

……ตอนนี้เนื้อเรื่องพัฒนาไปถึงขั้นไหนแล้วนะ?

เนื้อเรื่องตอนก่อนหน้านี้ที่เธอประสบมาด้วยตัวเองมันตรงกันหมดแล้ว แต่เธอเป็นแค่ตัวละครไม่สำคัญ หลายเรื่องจึงไม่มีเขียนไว้ละเอียด

ก็คงต้องเอาความทรงจำของตัวเองมาปะติดปะต่อกับเนื้อเรื่องในหนังสือสินะ?

……อ๋อ ใช่แล้ว!

มีงานเต้นรำอะไรสักอย่างที่ทางครอบครัวจัดขึ้น จี้เหวยเซินรับปากว่าจะพาเธอไปด้วย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ไป ซ่งจือเหยาเลยได้แต่นั่งดื่มเครื่องดื่มแก้เก้อ มองดูพระนางเต้นรำคู่กันด้วยใบหน้ามืดมนเปี่ยมความอิจฉาหึงหวง พอกลับถึงบ้านก็บอกว่าในหัวเขามีแต่งาน การที่เธอแต่งงานก็ไม่ต่างอะไรกับเป็นม่ายทั้งที่ยังมีสามี ในเมื่อเป็นแบบนี้ก็หย่าร้างกันไปเลยยังจะดีกว่า จากนั้นจี้เหวยเซินก็กลับหน่วยงานไปเพื่อหลบหาความบริสุทธิ์เงียบสงบ