ตอนที่ 1 ตัวละครหญิงตัวเปรียบเทียบในนิยายย้อนยุค

“โมโหจนจะบ้าตายอยู่แล้ว!! โมโหจนจะบ้าตายอยู่แล้ว!”

“หลบไปให้หมด ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน วันนี้ฉัน ฉันจะแขวนคอตายกับคานบ้านให้ดู!”

“ซ่งจือเหยา นังลูกไม่เอาถ่าน สมองโดนลาเตะมารึไง ลูกเขยก็ดีขนาดนั้น บ้านสามีก็ประเสริฐปานนั้น แก แกยังกล้าพูดว่าจะหย่าร้างอีกเหรอ?!”

“แกนี่มันเป็นความล้มเหลวครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตนี้ของฉัน เจียงหมิ่นซิ่ว คนนี้จริง ๆ เลย!”

“สวรรค์ นี่ฉันไปทำกรรมอะไรไว้เนี่ย! เพิ่งแต่งเข้าเมืองไปได้ไม่กี่ปี ไหงได้ลูกสาวคนใหม่มาให้ฉันแทนล่ะเนี่ย!!”

ซ่งจือเหยาฟังเสียงแม่ที่กำลังโวยวายด้วยความเดือดดาลอยู่ข้างนอก ตัวเธอยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียงเตา ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

ดวงจิตคล้ายยังไม่กลับเข้าร่าง สายตามองคานบ้านที่ถูกรมควันจนดำ แล้วหันมองหน้าต่างที่ขึงด้วยผ้าใบพลาสติก ลมข้างนอกพัดจนผ้าใบพลาสติกส่งเสียงดังพึ่บพั่บ กระจกฝ้ามัวเกาะไปด้วยเกล็ดน้ำค้างแข็ง

บนหน้าผากเกลี้ยงเกลา เม็ดเหงื่อไหลรินลงมาไม่ต่างจากสายน้ำ

เมื่อครู่นี้เอง เธอเพิ่งฝันไปตื่นหนึ่ง…