กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 117 ฉันคิดว่าฉันคงรู้ว่าเธอเศร้าแค่ไหน
เมื่อเห็นเขาไม่พูด เฉินเยว่ก็ไม่แซวเขาต่อ มองไปที่เด็กน้อยแล้วถามว่า “ดึกขนาดนี้แล้ว พวกคุณยังอยู่ข้างนอกกันทำไม”
“ฉันกับพ่อเพิ่งทำศิลปะเครื่องปั้นดินเผาเสร็จ กำลังจะไปกินข้าว”
ร้านศิลปะเครื่องปั้นดินเผาห่างจากที่นี่แค่สถานีเดียว ตลอดทางมีแต่แผงปิ้งย่าง ไม่เหมาะจะให้เด็กกิน
ฝานจั๋วชิงเตรียมจะนั่งแท็กซี่กลับบ้านไปทำอาหารเองอยู่แล้ว ไม่คิดว่าจะมาเจอพวกเขาที่นี่
“ดึกขนาดนี้ยังไม่ได้กินข้าวอีกเหรอ ทำของขวัญนี่ก็ทุ่มสุดตัวจริง ๆ ตอนเย็นฉันก็กินไปไม่มาก ไปกินอาหารมื้อดึกด้วยกันเถอะ”
เฉินเยว่ยกมือโบกแท็กซี่สองคันข้างทาง ทุกคนแยกกันนั่ง