กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 116 ฉันคือท่านเปาเปา
“ทุกคนเป็นเพื่อนซี้กันทั้งนั้น ยืมเงินกันหน่อยก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยนี่”
หนึ่งในคนที่มักเที่ยวเล่นอยู่กับจี้หนานเฟิงบ่อย ๆ ยิ้มให้เขา
“ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรจริง ๆ แต่หลังจากเขากระดูกหักคราวก่อน บัตรในมือก็ถูกระงับ แค่จะกินข้าวเองยังเป็นปัญหา”
เฉินเยว่รับคำต่อ ในดวงตามีแววเยาะเย้ยดูถูกอยู่บ้าง ซึ่งเข้ากันดีกับข่าวลือที่ว่าพวกเขาไม่ถูกกัน
“……”
จี้หนานเฟิงมองเขาแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร บางทีในใจเขาก็อาจอยากรู้เหมือนกันว่าพวกนั้นจะมีปฏิกิริยาอย่างไร
“ไม่มีเงิน?”
สีหน้าของคนกลุ่มนั้นต่างกันไป สิ่งที่คิดในใจก็ไม่เหมือนกันเสียทั้งหมด