เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 451 พี่เซวียนหยวนของฉันเก่งมากเลย!
ชิวอวี่ใจหล่นวูบ รีบกลับไปนอนบนเตียง แกล้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในใจเดือดพล่านไปหมดแล้ว
“หมอคนนี้คิดจะทำอะไรกันแน่? หรือจับได้แล้วว่าฉันกับพี่เซวียนหยวนมีความลับ? อ๊ากกก! รู้อย่างนี้ฉันไม่กินผลไม้ป่านั่นมั่ว ๆ หรอก ตอนนี้เป็นไงล่ะ ตกหลุมพรางเข้าให้แล้ว!”
เธออยากเรียกเซวียนหยวนเสวี่ยลั่วมาช่วย แต่กลับเห็นเพียงพี่เซวียนหยวนเดินวนไปมาอยู่ในห้องผู้ป่วย เดี๋ยวก็มองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง เดี๋ยวก็ยืนเหม่อมองผนัง
ดูเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ท่าทางเหม่อ ๆ ชอบกล…
พี่เซวียนหยวนเป็นอะไรไป? ทำไมถึงดูผิดปกติยิ่งกว่าพวกหมอเสียอีก?
แม่หนูน้อยหยิกต้นขาตัวเองเบา ๆ อย่างเงียบ ๆ เจ็บจนเบ้หน้า ถึงได้แน่ใจว่าไม่ได้กำลังฝัน
ไม่อย่างนั้นเธอคงสงสัยไปแล้วว่าผลไม้ป่านั่นมีฤทธิ์ทำให้เห็นภาพหลอน ตั้งแต่กินเข้าไปจนถึงตอนนี้ก็เป็นแค่ภาพหลอน ทั้งที่จริง ๆ ท้องไม่ได้ปวด แล้วก็ไม่ได้ผายลมเหม็น ๆ ออกมาตั้งเยอะ
เธอลอบมองไปทางประตู เห็นหมอยังแอบมองอยู่ตรงนั้น จึงได้แต่เม้มปากแล้วหันหน้ากลับมาเงียบ ๆ