เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 440 ยังจะแถต่ออีกเหรอ?
ตอนนั้นเอง ท้องฟ้าก็มืดลงอย่างกะทันหันโดยไม่มีสัญญาณเตือน ชิวอวี่เงยหน้ามองท้องฟ้าโดยไม่รู้ตัว…เพียงชั่วพริบตา ใบหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง ปากอ้าค้างแต่เปล่งเสียงไม่ออกแม้แต่น้อย
เหนือหมู่บ้านที่เดิมสงบสุข ราวกับมีมือยักษ์ที่มองไม่เห็นกำลังกวนปั่นอย่างบ้าคลั่ง เมฆดำกลิ้งรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว บดบังแสงอาทิตย์จนมิด
แสงดาราพร่างพราวสาดลงมาจากช่องว่างระหว่างเมฆดำหนาทึบ แผ่ขยายและถักทอทั่วท้องฟ้า เพียงไม่นานก็ปกคลุมหมู่บ้านทั้งหมู่บ้านไว้
ชาวบ้านเองก็สะดุ้งกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันจนหยุดมือจากงานที่ทำ ต่างพากันทะลักออกมาจากบ้านและทุ่งนา แหงนมองภาพประหลาดบนท้องฟ้าด้วยแววตาตื่นตระหนก
ชายชราคนหนึ่งริมฝีปากสั่นระริก ตะโกนลั่น “นี่…นี่มันเกิดหยังขึ้น? หรือสวรรค์กำลังพิโรธแล้ว?”
พวกผู้หญิงกอดลูกไว้แน่น ปากก็พึมพำคำอธิษฐานขอพรไม่หยุด เด็ก ๆ ตกใจจนร้องไห้จ้า ทั้งหมู่บ้านพลันตกอยู่ในความโกลาหล
ณ ใจกลางวังวนแสงดารา เงาร่างของหญิงสาวคนหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏชัดขึ้น