เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 331 มิตรภาพที่ก่อตัวขึ้นด้วยปลาแห้งชิ้นเล็ก
ข่งปิงกับชิงโย่วมองหญิงสาวประหลาดที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวตรงหน้า ทั้งคู่พลันชะงักงัน
คนที่ใช้ชีวิตอยู่ในซากปรักหักพังหลังวันสิ้นโลก ใครบ้างที่ตัวไม่มอมแมม เสื้อผ้าไม่ขาดรุ่งริ่ง?
แต่พี่สาวคนสวยที่บอกว่าตัวเองชื่อซ่านโม่คนนี้กลับสะอาดเอี่ยม ผมเป็นระเบียบเรียบร้อย เสื้อผ้าก็สะอาดสะอ้าน แค่เข้าไปใกล้ยังได้กลิ่นหอมจาง ๆ
เมื่อยืนอยู่ต่อหน้าเธอ ข่งปิงกับชิงโย่วก็รู้สึกประหม่า จึงก้มหน้าลงเล็กน้อย พลางดึงเสื้อผ้าของตัวเองให้ดูเรียบร้อยขึ้น
ซ่านโม่ไม่ได้ใส่ใจอะไร ดูเหมือนจะมองออกว่าทั้งคู่กำลังคิดอะไรอยู่ เธอยิ้มบาง ๆ ล้วงขนมออกจากกระเป๋ายื่นให้ชิงโย่ว แล้วแบ่งปลาแห้งชิ้นเล็กที่เตรียมไว้ให้เมี่ยวเมี่ยวส่วนหนึ่งแก่ข่งปิง
ชิงโย่วรับขนมไปอย่างเขินอาย แต่ไม่รู้ว่าจะแกะห่ออย่างไร ส่วนข่งปิงก็จ้องอาหารในมือด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างยิ่ง
“นี่คืออะไร?”
ซ่านโม่หยิบออกมาอีกชิ้นแล้วใส่ปากตัวเอง “ปลาแห้ง รสชาติก็งั้น ๆ แต่เพื่อนฉันชอบมาก”