เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 330 ข่งปิงกับชิงโย่ว
ณ มุมหนึ่งของซากปรักหักพัง… ข่งปิงที่กำลังหลับฝันรู้สึกว่ามีบางอย่างขยับอยู่ในอ้อมแขน จากนั้นเสียงอุทานที่พยายามข่มไว้ก็ดึงเธอออกจากห้วงนิทรา
สมองของเธอตื่นตัวขึ้นทันที มือเอื้อมไปคว้าปืน แล้วกลิ้งตัวออกไปโดยไม่ทันคิด ก่อนยกปืนเล็ง
แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่อสุรกายสยดสยอง หากเป็นใบหน้าคุ้นเคย
“โย… โย่วโย่ว เธอตื่นแล้วหรือ?”
ตอนนี้หัวของเธอถึงได้ตื่นเต็มที่ มองสาวน้อยที่ขดตัวสั่นเทาอยู่ตรงหน้า ใจของข่งปิงก็อ่อนยวบลงทันที
เธอเก็บปืนแล้วกอดสาวน้อยที่ตกใจไว้เบา ๆ ปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไม่เป็นไรแล้ว โย่วโย่ว ไม่ต้องกลัว ทุกอย่างผ่านไปแล้ว อย่าสิ้นหวัง ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร…”
คำพูดคุ้นหูเหล่านั้นกระตุ้นความทรงจำ ข่งปิงนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหมดสติขึ้นมาได้ทันที ทั้งนิโรธที่น่าสะพรึงกลัว และเสียงพึมพำที่ฉีกแนวป้องกันในใจทีละประโยค ราวกับยังดังก้องอยู่ข้างหู
สุดท้ายเกิดอะไรขึ้น? พวกเราได้รับการช่วยเหลือแล้วหรือ? ใครเป็นคนช่วยเรา?
เธอขยี้ผมตัวเองแล้วมองสาวน้อยน่าสงสารในอ้อมแขน ความทรงจำค่อย ๆ ฟื้นกลับมา