เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 322 จุดจบของตระกูลจ้าว
“ฝนตกหนักขึ้นแล้ว สายน้ำไหลจากชายคาหยดลงบนแผ่นหินสีเขียว ส่งเสียงใสกังวาน
หมอกดำไหลวนรอบกายจ้าวไห่เฉิน เขาผลักประตูโถงหลักให้ชายตรงหน้าเบา ๆ กลิ่นอายเก่าแก่และอึมครึมพลันปะทะใบหน้า
ฟ้าร้องสนั่น แสงวาบส่องสว่างทั่วโถงมืดมิด เผยให้เห็นลวดลายแกะสลักบนคานและเสา ซึ่งยังคงบอกเล่าความรุ่งเรืองในวันวาน
เงาร่างมากมายทั้งนั่งและยืนอยู่ภายในโถง ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและกระวนกระวาย
สายตาของจ้าวจิ่งหรงกวาดผ่านเงาร่างเหล่านั้นทีละคน ไร้ความรู้สึกใด ๆ ราวกับกำลังพิจารณานักโทษกลุ่มหนึ่งที่กำลังจะถูกพิพากษา
เขาเอ่ยเสียงเบา “ฉันกลับมาแล้ว ไม่มีใครต้อนรับกันหน่อยหรือ?”
ทันทีที่คำพูดนี้จบลง แรงกดดันอันน่าเกรงขามที่ปกคลุมโถงมาหลายวันก็พลันสลายไป
ร่างของทุกคนที่ถูกกดไว้กับที่จนขยับไม่ได้พลันเบาสบายขึ้น พวกเขาเป็นอิสระอีกครั้ง แต่ไม่มีใครกล้าผ่อนคลายแม้แต่น้อย กลับยิ่งตึงเครียดกว่าเดิม
ชายชราที่คุกเข่าอยู่หน้าสุดเอ่ยเสียงสั่น “จ้าวจิ่งหรง เรื่องทั้งหมดนี่เป็นฝีมือนายงั้นหรือ? นี่มันทรยศตระกูลชัด ๆ วันนี้มาที่นี่ ยังคิดจะฆ่าพวกเราให้หมดอีกหรือไง?”