เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 318 อาจู๋ เธอคิดยังไงกับการฟื้นคืนของปราณวิญญาณ?
“เอาละ ๆ กินได้แล้ว”
หนิงจู๋ยิ้มแล้วลูบหัวเสี่ยวไป๋ เด็กสาวตัวเล็กเผยสีหน้าพึงพอใจมาก พูดขอบคุณอย่างสุภาพ จากนั้นก็หยิบขาไก่ไปนั่งยอง ๆ กินอย่างเอร็ดอร่อย
หลีอินเองก็แปลกใจ เธอจิ้มเหมียวเมี่ยวเมี่ยวที่กำลังกอดไก่ทั้งตัวแทะแล้วถามว่า “พี่เหมียวสอนเสี่ยวไป๋ให้เชื่อฟังขนาดนี้ได้ยังไง?”
เหมียวเมี่ยวเมี่ยววางไก่ลงอย่างงุนงงแล้วส่ายหน้า “ฉันไม่ได้สอนเธอนะ เธอคงเป็นคนแบบนี้อยู่แล้วมั้ง เมี้ยว”
ตอนนี้เสี่ยวไป๋เล่นโทรศัพท์มือถือเป็นแล้ว แม้จะอ่านหนังสือไม่ออก แต่ไถคลิปสั้นไปมาก็ไม่มีปัญหา
นอกจากนี้ ช่วงนี้เธอกำลังเรียนรู้วิธีสั่งอาหารมาส่งที่บ้าน ที่ทำแบบนั้นเป็นหลักก็เพราะอาหารที่มนุษย์ทำอร่อยเหลือเกิน กินเท่าไรก็หยุดไม่ได้
แต่เพราะเธออ่านหนังสือไม่ออก จึงเรียนวิธีใช้ไม่ได้สักที
หลีอินมองเด็กสาวตัวเล็กชุดกระโปรงขาวที่นั่งยอง ๆ ข้างโต๊ะ กอดขาไก่แทะอย่างเมามัน แล้วลองถามว่า “พี่เหมียว ถ้าถอดพันธนาการที่คอเธอออก จะได้ไหม?”
ยังไม่ทันที่เหมียวเมี่ยวเมี่ยวจะตอบ เสี่ยวไป๋ก็ลุกขึ้นยืนแล้วคัดค้านก่อน “ไม่ได้ เมี้ยว! ไม่มีทางเด็ดขาด เมี้ยว!”