เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 184 สถานการณ์สิ้นหวัง
ภายในหมู่บ้านจัดสรร เด็กกลุ่มหนึ่งกำลังเล่นกันอย่างไร้กังวล ชาวบ้านเดินทอดน่องไปตามทางเล็ก ๆ เป็นกลุ่มละสองสามคน ดูคล้ายกำลังออกมาเดินเล่นหลังอาหารเย็น ส่วนคนชรานั่งโบกพัดบนม้านั่ง พูดคุยหัวเราะกันอย่างออกรส บรรยากาศสงบสุขร่มเย็น ตัดกับเมืองหลินไห่ที่วุ่นวายโกลาหลและเต็มไปด้วยวิกฤตอย่างเห็นได้ชัด
ในเวลานั้นเอง ชายชราคนหนึ่งดูเหมือนจะจำหลีอินได้ จึงโบกมือเรียกมาทางนี้ ใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้มใจดี
“หนูหลีอิน กลับมาแล้วเหรอ? ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ข้างนอกสบายดีไหม?”
หลีอินไม่ได้ตอบ ส่วนเหมียวเมี่ยวเมี่ยวใช้ความสามารถกับตัวเองไปแล้ว เตรียมพร้อมลงมือสังหารคนตรงหน้าทุกเมื่อ “รู้จักเธอเหรอ?”
“อืม เมื่อก่อนเธอเป็นครูประถม เด็กหลายคนในหมู่บ้านนี้ก็เคยเป็นลูกศิษย์ของเธอ”
เหมียวเมี่ยวเมี่ยวไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงครุ่นคิดว่าควรลงมือดีไหม
เพราะการคาดเดาก่อนหน้านี้ของหลีอินทำให้เธอยังคงมีข้อกังวลอยู่บ้าง
ถ้าเรื่องเป็นอย่างที่หลีอินพูดจริง ๆ คนหลายพันหรืออาจถึงหลักหมื่นทั่วทั้งหมู่บ้านล้วนเป็นระดับเทพมาร ต่อให้พวกเธอมีสี่คน ก็คงต้องมาตายที่นี่
แต่ถ้าไม่ลงมือและเดินเข้าไปตามปกติ พอถูกล้อมอยู่ข้างใน ผลที่ตามมาก็ยิ่งเกินจะคาดคิด