เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 173 ยังจะกินอีกเหรอ?
เมื่อมองอสุรกายตรงหน้าที่คำรามไม่หยุด หลีอินกลับไม่รู้สึกหวั่นไหวแม้แต่น้อย ไม่รู้ทำไม…ยังรู้สึกว่าเจ้าตัวนี้น่ารักอยู่หน่อย ๆ?
เดี๋ยวนะ ฉันบ้าไปแล้วหรือไง? เจ้าสิ่งนี้เนี่ยนะน่ารัก?
ก่อนหน้านี้ฉันยังหัวเราะเยาะเจ้าหน้าที่ฝ่ายรบที่อยากเลี้ยงก้อนเนื้อเละ ๆ เป็นสัตว์เลี้ยงอยู่เลย แล้วตอนนี้…
ไม่สิ! นี่ไม่ใช่ความคิดของฉัน!
หลีอินได้สติกลับมาอย่างฉับพลัน เธอรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าในใจมีความคิดสามอย่างที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง!
อย่างหนึ่งคือความรังเกียจอสุรกายตรงหน้า อีกอย่างคล้ายความยินดีเวลามองสัตว์เลี้ยงตัวเล็ก ๆ ส่วนอีกอย่าง…คือความหวาดหวั่นวูบหนึ่ง
ราวกับว่า
การปรากฏตัวของอสุรกายตรงหน้ากำลังจะปลุกบางสิ่งให้ตื่นขึ้น
หลีอินไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มาจากไหน แต่สัญชาตญาณบอกว่าเธอต้องกำจัดอสุรกายตรงหน้าให้ได้! ไม่อย่างนั้นมันอาจนำปัญหาใหญ่หลวงมาให้!