บทที่ 121 เดินทางถึงเมืองหลวง

บทที่ 121 เดินทางถึงเมืองหลวง

กว่าหนึ่งชั่วโมงต่อมา เครื่องบินก็มาถึงน่านฟ้าเหนือเขตทหารอย่างราบรื่น การโจมตีที่คาดไว้ไม่ได้เกิดขึ้น ดูท่าศาสตราจารย์ฝางคงไม่มีร่างแยกเหลือพอจะวางแผนรับมือไว้แล้ว

เซี่ยอวิ๋นเซียวกำลังติดต่อหน่วยภาคพื้นดินเพื่อยืนยันรายละเอียดการลงจอด

พอเธอวางสาย หลีอินก็เดินเข้าไปถามด้วยความสงสัย “เธอสังกัดกองทัพเหรอ?”

เซี่ยอวิ๋นเซียวส่ายหน้า “ไม่ใช่ ตอนนี้ฉันสังกัดสำนักกิจการเหนือธรรมชาติ เป็นหน่วยงานอิสระ”

“แล้วทำไมเธอใส่ชุดทหารตลอดเลย?”

เซี่ยอวิ๋นเซียวไม่ได้ปิดบังอะไรจากคำถามของหลีอิน อย่างไรเสีย นี่ก็เป็นหนึ่งในเรื่องที่เธอภาคภูมิใจ

เธอก้มมองชุดรบลายพรางบนตัวตัวเองแล้วพูดยิ้ม ๆ “ฉันมาจากกองทัพ ตอนตรวจร่างกายในปีที่สองก็ถูกเลือกให้เข้าโครงการฝึกผู้ควบคุมอันสมบูรณ์แบบของสำนักกิจการเหนือธรรมชาติ”

หลีอินมองสีหน้าภาคภูมิใจของเธอด้วยความสงสัย “นักรบทุกคนที่เข้ากองทัพต้องผ่านการตรวจแบบเธอไหม? มีคนตั้งมากมาย แล้วมีแค่เธอคนเดียวที่มีพรสวรรค์เหรอ?”