บทที่ 120 เธอคือซูจี้จริง ๆ เหรอ?

บทที่ 120 เธอคือซูจี้จริง ๆ เหรอ?

ภายในมิติขวานยังคงมืดสนิท ประตูที่ถูกฟันพังครั้งก่อนดูเหมือนจะได้รับการฟื้นฟูด้วยพลังบางอย่างแล้ว

เธอเอื้อมมือไปจับขวานดับเพลิงที่ทิ้งไว้ แล้วตามตำแหน่งในความทรงจำไปหาประตูไม้ ก่อนจะฟันใส่ด้วยขวานทีหนึ่ง เศษไม้กระจาย ประตูถูกฟันเปิดเป็นรอยแยกอีกครั้ง

หลีอินไม่หยุดอยู่ตรงนั้น เดินเข้าไปทันที

ทางเดินคุ้นเคย แสงไฟคุ้นตา พื้นสะอาดเรียบร้อย แม้แต่ตำแหน่งดวงอาทิตย์นอกหน้าต่างก็ยังเหมือนครั้งก่อนทุกประการ

เป็นช่วงพลบค่ำสินะ...

เธอเดินช้า ๆ ไปตามทางเดิน ผ่านภาพวาดที่ชอบจ้องมองคน แล้วเอื้อมมือไปแตะ

ครั้งก่อนมีผีซ่อนอยู่ในนี้ตัวหนึ่ง เธอจับได้ก็เพราะมันเผลอส่งเสียงออกมา

แต่คราวนี้ดูเหมือนจะไม่มีแล้ว

เมื่อมองไปทางห้องเรียน โต๊ะ เก้าอี้ หน้าต่าง และของตกแต่งที่เธอทุบพังไปแล้วกลับคืนสู่สภาพเดิม ราวกับโลกทั้งใบถูกตั้งค่าใหม่ หรือไม่เวลาก็ไหลย้อนกลับ