บทที่ 114 สิ่งผิดธรรมชาติในโรงงานร้าง

บทที่ 114 สิ่งผิดธรรมชาติในโรงงานร้าง

หลังสี่ทุ่มเล็กน้อย หนิงจู๋ก็ลุกขึ้นจากเตียงแล้วยืดเส้นยืดสาย

ตอนเย็นหลังกลับจากข้างนอก หลีอินก็ล็อกประตูสำนักงาน เรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นเธอไม่กล้าพูด แต่รู้สึกได้ว่าครั้งนี้หลีอินทุ่มเทยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ เหมือนอยากระบายความกดดันที่สะสมในช่วงหลายวันมานี้ออกมา

แต่ฝีมือของหลีอินพัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ จนตอนนี้เธอเริ่มรับมือไม่ไหวแล้ว

พอนึกถึงภาพที่ตัวเองทนได้ไม่กี่รอบก็เริ่มร้องขอ หนิงจู๋ก็หน้าแดง

เธอถลึงตาใส่แม่หนูคนนั้นพลางบ่นในใจว่า ไม่รู้จักออมมือให้กันบ้างเลย! แถมเอาแต่เป็นฝ่ายรุก เมื่อไรจะถึงตาฉันบ้าง?

พอมองใบหน้าน่ารักที่แฝงความห้าวอยู่เล็กน้อยของหลีอิน หนิงจู๋ก็ยิ่งมองยิ่งชอบ จนอดก้มลงจูบไม่ได้

ตอนนั้นเอง เธอพลันนึกขึ้นได้ว่านี่ไม่ใช่โอกาสดีหรอกหรือ?

เธอรีบเปิดผ้าห่มแล้วมุดเข้าไป ยังไม่ทันได้เริ่มแผนการอันยิ่งใหญ่ ร่างก็ถูกมือเล็ก ๆ คู่หนึ่งโอบเข้ากอดแล้ว

“ฮี่ ๆ อาจู๋พักพอแล้วเหรอ? งั้นเรามาต่อกันไหม?”