กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 17 การคาดเดา
เมื่อไม่กี่นาทีก่อน หลีอินกำลังเดินกลับห้องของตัวเองอย่างผิดหวัง
ใบหน้าของเธอร้อนผ่าว ครึ่งหนึ่งเพราะโมโห อีกครึ่งเพราะอับอาย
แม่งเอ๊ย! ฉันนึกว่าปรมาจารย์จ้าวมีฝีมือจริง ๆ ซะอีก ดูวางมาดเสียสูงส่ง ทั้งขับไล่ผีจากระยะไกล ใช้ยันต์เหลืองข่มสิ่งชั่วร้าย วางค่ายกลจับผี... เตาหลอมใบเล็กนั่นก็ยังอยู่ในกระเป๋าฉัน ตอนนั้นฉันยังคิดเลยว่าเก่งชะมัด ที่แท้แม่งปลอมทั้งนั้น!
พอมาคิดดูตอนนี้ หน้าหลีอินก็ร้อนวูบ อับอายชะมัด... เรื่องนี้ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด!
ระหว่างที่เธอกำลังเดินกลับห้อง จู่ ๆ ไฟก็ดับลงโดยไม่มีสัญญาณเตือน หน้าต่างที่เปิดอยู่ตรงปลายทางเดินปิดดังปัง และยังมีเสียงทุบประตูอย่างแรงดังมาจากห้องใกล้ ๆ
หลีอินขมวดคิ้ว คนพวกนั้นยังแกล้งทำเป็นผีสางกันอยู่อีกหรือ? หรือมีกล้องอยู่แถวนี้ เตรียมแกล้งฉัน?
เธอไม่ได้ใส่ใจ ตั้งใจเดินอ้อมกลับห้องไปพักสักหน่อย แล้วถามนายตำรวจหลิวเรื่องการสอบปากคำด้วย