บทที่ 16 ไม่อยากถูกฟันตายก็ถอยไป

บทที่ 16 ไม่อยากถูกฟันตายก็ถอยไป

ปรมาจารย์จ้าวมีสีหน้าสบาย ๆ ราวกับเพิ่งทำเรื่องเล็กน้อยที่ไม่ควรค่าแก่การพูดถึง

“เมื่อกี้เป็นแค่เศษเสี้ยวความอาฆาตของมันเท่านั้น เราต้องหาร่างต้นของมันให้เจอ ถึงจะกำจัดมันได้อย่างสิ้นซาก”

พูดจบ ปรมาจารย์จ้าวก็นำทุกคนไปยังห้องที่เด็กหญิงเสียชีวิตในอดีต

ตอนนี้มีคนมารวมตัวกันอยู่แถวนั้นแล้ว ในกลุ่มนั้นมีคนแต่งตัวเหมือนนักพรตที่อยู่ในร้านอาหารเมื่อครู่ด้วย ตอนนี้เขากำลังถือโทรศัพท์ถ่ายทอดสดเช่นกัน

“ผู้ชมทุกคน ตอนนี้พวกเรามาถึงห้องที่มีข่าวลือว่าผีสิงกันแล้ว ว่ากันว่าเด็กหญิงเสียชีวิตอย่างเป็นปริศนาในห้องนี้” สตรีมเมอร์ที่แต่งตัวเหมือนนักพรตพูดกับกล้อง น้ำเสียงแฝงความลึกลับ คล้ายตั้งใจสร้างบรรยากาศตึงเครียดและพิกลพิการขึ้นมา

ปรมาจารย์จ้าวเหลือบมองเขาอย่างไม่ใส่ใจ ไม่ได้พูดอะไร เพียงเริ่มสังเกตผังห้องและข้าวของอย่างละเอียด สายตาของเขาคมกริบและลึกล้ำ ราวกับมองทะลุภาพลวงตาและเปลือกนอกได้ทั้งหมด หยั่งรู้ถึงแก่นแท้ของสรรพสิ่งโดยตรง

ส่วนเสิ่นเฟยอวี่ก็กวาดตามองไปรอบ ๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น พยายามหาจุดผิดปกติ

แต่เถ้าแก่ปรับปรุงโรงแรมทั้งหลังใหม่ตั้งนานแล้ว จะมองเห็นร่องรอยของวันนั้นได้อย่างไร?