กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 288 (ตอนต้น)
ขอทานคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าเฉียวชี เนื้อตัวสั่นเทาไม่หยุด
ตลอดหนึ่งเดือนมานี้ แม้จะเคยวางก้ามทำตัวกร่างต่อหน้าหนู่เหลียนเช่อจนเคยชิน ทว่าเขาก็รู้ตัวดีว่าตนเองเป็นตัวอะไร
หากไม่มีบ่าวรับใช้เหล่านั้นคอยช่วยเหลือหลายต่อหลายครั้ง ต่อให้หนู่เหลียนเช่อสูญสิ้นวรยุทธ์ไปแล้ว เขาก็ยังสู้ไม่ได้อยู่ดี
บัดนี้จู่ๆ ถูกเฉียวชีเรียกตัวมา ย่อมหวาดกลัวจนลนลานเป็นธรรมดา ด้วยเกรงว่าจะทำสิ่งใดผิดพลาดไป
"เจ้าไปได้แล้ว"
เฉียวชีโยนเงินที่เหลือลงตรงหน้าเขา
ขอทานชะงักงัน ในใจพลันบังเกิดความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ขึ้นมา จะถูกไล่ให้ไปง่ายๆ เช่นนี้เลยหรือ
อยู่ที่นี่มีทั้งที่กินที่นอน ทั้งยังไม่ต้องกังวลเรื่องอื่นใด ที่สำคัญคืออาหารการกินล้วนเป็นโอชะเลิศรส