กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 267
ทว่ายามหนีภัยความอดอยาก นางกลับยังฝากความหวังสุดท้ายไว้ที่เขา
เพราะหากไร้บุรุษ ลำพังคนแก่ ผู้หญิง และเด็กอย่างพวกนาง ระหว่างทางคงลำบากยากเข็ญจนไม่รู้จะเป็นตายร้ายดีอย่างไร
เฮ้อ หากคิดได้ตั้งแต่ก่อนเริ่มหนีภัย ทุกอย่างคงไม่ลงเอยเช่นนี้
พวกหลานสาวก็คงไม่ต้องกำพร้าแม่...
พอคิดถึงตรงนี้ ยายเฒ่าเฉียวก็ขอบตาร้อนผ่าว
ครู่ต่อมากลับรู้สึกถึงน้ำหนักที่กดลงบนมือ พอก้มมองดูก็พบว่ามีลูกท้อผลใหญ่วางอยู่
ลูกท้อผลนั้นผิวเนียนเปล่งปลั่ง แค่วางลงบนมือ กลิ่นหอมหวานของท้อก็โชยเข้าจมูกทันที
"ได้ยินเฉียวจิ่วบอกว่าท่านย่าชอบกินท้อ กินสักลูกสิเจ้าคะ ลูกนี้อร่อยกว่าในห้องเก็บน้ำแข็งเสียอีก"