กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 241
กุ้ยเหรินจิ้งพูดไม่ออกอีกครั้ง รู้สึกเพียงความเจ็บปวดแล่นริ้วทั่วใบหน้า ราวกับเพิ่งถูกตบฉาดใหญ่เข้าหลายที
ทว่าความเจ็บปวดรุนแรงนี้ก็ช่วยดึงสติของนางให้กลับมาแจ่มชัดขึ้นชั่วคราว
เฉียวชีก้าวเข้าไปบีบคางของนางขึ้นมา พินิจดูครู่หนึ่งพลันหัวเราะออกมา
"ข้ากับเจ้าไร้ความแค้นต่อกัน ทั้งตอนเจ้าตกน้ำก็เป็นข้าที่ช่วยชีวิตไว้ ข้าจะไปฆ่าคนในครอบครัวเจ้าทำไม เจ้าคิดว่าด้วยความสามารถระดับข้า หากจะฆ่าคนสักสองสามคน ยังต้องหลบๆ ซ่อนๆ อีกหรือ"
ความเคียดแค้นในแววตาของกุ้ยเหรินจิ้งพลันชะงักงัน สีหน้าเริ่มปรากฏความสับสนงุนงง
สติสัมปชัญญะเริ่มฟื้นคืนกลับมาทีละน้อย
นั่นสิ นางกับราชครูไม่เคยมีความแค้นต่อกัน แล้วราชครูจะไปฆ่าครอบครัวนางทำไม