กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 237
นึกไม่ถึงว่าพอเลี้ยวพ้นอุทยานหลวงมา ก็เห็นสตรีนางหนึ่งกำลังตะเกียกตะกายดิ้นรนอยู่ในทะเลสาบ สองมือตีน้ำสะเปะสะปะไปมา
เห็นได้ชัดว่าว่ายน้ำไม่เป็น
เวลานี้แคว้นฉินเข้าสู่ช่วงเหมันต์อันหนาวเหน็บ ทุกคนล้วนสวมเสื้อผ้าหนาเตอะ ยามตกลงไปในน้ำจึงหนักอึ้งดิ่งลงอย่างรวดเร็ว
ซ้ำร้ายบนผิวน้ำยังจับตัวเป็นแผ่นน้ำแข็งหนาไม่น้อย ต่อให้ไม่จมน้ำตาย อีกประเดี๋ยวก็คงต้องหนาวตายอยู่ดี
รอบข้างไม่มีบ่าวไพร่อยู่สักคน เสียงร้องขอความช่วยเหลือของสตรีนางนั้นก็เริ่มแผ่วเบาลงเรื่อยๆ
เฉียวชีสะบัดฝ่ามือเบาๆ ปราณวิญญาณสายหนึ่งก็ม้วนตัวดึงสตรีผู้นั้นขึ้นมาจากทะเลสาบแล้วทิ้งลงบนพื้น
คล้ายกับแช่อยู่ในน้ำนานเกินไป นางนอนสั่นสะท้านไปทั้งตัวอยู่บนพื้น สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนราง