เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 204
“ก็ไม่ใช่การต้อนรับหรอก เพียงแต่เป็นธรรมเนียมที่ยึดถือต่อๆ กันมา อีกทั้งเล่าลือกันว่าคนพวกนั้นพิลึกกึกกือมาก กลอุบายฝีมือก็เช่นเดียวกัน”
“เวลาที่พวกเขาออกมาสู่โลกภายนอกอย่างมากสุดก็ไม่เกินหนึ่งเดือน ระหว่างนั้นจะไม่เข้ามาก้าวก่ายราชกิจ แค่เวลาเดือนกว่าๆ ปรนนิบัติเลี้ยงดูปูเสื่อประดุจแจกันประดับเรือนชั้นดีก็พอแล้ว”
นี่ถึงเป็นสาเหตุที่ฮ่องเต้ทั้งสามแคว้นยอมอดทนอดกลั้นต่อพวกเขา
คนพวกนี้ก็เหมือนเฉียวชี ที่ไม่มีความยำเกรงต่อพระราชอำนาจเลยแม้แต่น้อย
หากไปล่วงเกินเข้า ไม่แน่ว่าอาจตายโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ กลอุบายของพวกเขายากจะระวังป้องกัน
แต่หากต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี พวกเขาก็จะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวเรื่องในราชสำนัก ทั้งยังไม่สร้างภัยคุกคามใดๆ
“ข้ายังมีอีกหนึ่งคำถาม”
เฉียวชีเอ่ยขึ้นมาอีกครา คำถามนี้นางอยากจะถามตั้งนานแล้ว ทว่าเพราะไม่ได้สลักสำคัญอะไรนัก พอมีเรื่องราวมากมายประดังเข้ามาจึงลืมไปเสียทุกที
“เจ้าถามมาเถิด ตราบใดที่ข้ารู้ ย่อมตอบโดยไม่ปิดบัง”