กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 172
ยามที่ชุนเฉี่ยวถูกแม่นมคุมตัวมาถึงเรือนของเจี่ยงอีอวิ๋น เถาจือก็คุกเข่าอยู่บนพื้นก่อนแล้ว
เจี่ยงอีอวิ๋นกำลังถือขวดดมยาเล่นแก้เบื่ออย่างไม่ใส่ใจนัก
ครั้นเห็นอีกฝ่ายมาถึง จึงโยนขวดดมยาไปด้านข้างอย่างไม่แยแส แววตาทอประกายเย็นเยียบขึ้นมาหลายส่วน
"ชุนเฉี่ยว ข้าปฏิบัติต่อเจ้าไม่เลวเลยใช่หรือไม่"
ชุนเฉี่ยวแทบไม่ต้องคิด ทรุดตัวลงคุกเข่าเสียงดังตุบ โขกศีรษะลงกับพื้นอย่างแรงหลายครา
"คุณหนูใหญ่มีพระคุณชุบชีวิต บ่าวยังคงจดจำพระคุณอันยิ่งใหญ่นี้ไว้เสมอเจ้าค่ะ"
"เหอะ จดจำหรือ แค่ให้เจ้าคุกเข่าแทนข้าที่จวนองค์หญิงสักสองชั่วยาม ไม่ได้จะเอาชีวิตเจ้าเสียหน่อย แต่เจ้ากลับทำเหมือนได้รับความอยุติธรรมใหญ่หลวงปานนั้น"