กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 170
พอเฉียวชีเดินออกมาจากห้องหนังสือ องค์หญิงเก้าก็ดึงสติกลับมาได้แล้ว เว้นแต่สีหน้าที่ยังซีดเผือดไปบ้าง
หลังจากสั่งสลายทหารและบ่าวไพร่ในจวนไป นางก็ยืนอยู่ในลานเรือน ถอยห่างจากเฉียวชีโดยสัญชาตญาณ
อินจิ่วโจวที่เพิ่งรุดมาถึงเห็นภาพตรงหน้าเข้าก็พอจะเดาอะไรออก จึงฉีกยิ้มกว้างให้องค์หญิงเก้า
โดนดีเข้าแล้วสินะ เตือนแล้วว่าอย่าไปหาเรื่อง ต้องรอให้เจ็บตัวก่อนถึงจะตาสว่าง
ทว่ายามนี้องค์หญิงเก้าไม่คิดจะสนใจสายตาเยาะเย้ยของเขาแม้แต่น้อย พลันนึกถึงคำพูดของเฉียวชีเมื่อครู่ ใบหน้าก็พลันซีดเผือกลงอีกระลอก ก่อนจะเหลือบมองนางอย่างหวาดหวั่น
แม้ในใจจะกลัวจนแทบสิ้นสติ แต่ก็ยังรวบรวมความกล้าเอ่ยถามเสียงสั่น