กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 164
"นางขโมยสิ่งใดไป?"
เฉียวชีเอนกายพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน รอฟังคำพูดต่อไปของพ่อบ้าน
ริมฝีปากของพ่อบ้านขยับพะงาบๆ อยู่นานสองนาน กระทั่งคำเดียวก็ยังเอ่ยไม่ออก
"เหอะ องค์ชายของพวกเจ้าช่างน่าขันเสียจริง"
เฉียวชีหัวเราะเบาๆ ออกมา ทว่าน้ำเสียงกลับเย็นเยียบลงไปหลายส่วน
เล่นละครฉากใหญ่ปานนี้ ก็แค่อยากลองเชิงดูท่าทีของนางไม่ใช่หรือไร
"เจ้าที่เป็นพ่อบ้านนี่ ช่างจงรักภักดีดีแท้"
สิ้นเสียงเฉื่อยชาของเฉียวชี กระบี่ในมืออู๋หมิงก็พลันออกจากฝัก ชี้ตรงไปยังพ่อบ้านทันที
พ่อบ้านตกใจจนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ส่งเสียงร้องละล่ำละลักอย่างลนลาน