กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 162
"วะ... องค์ชาย..."
อนุจื่อล้มพับอยู่บนพื้น ใบหน้าซีดเผือดแหงนมองขึ้นครึ่งหนึ่ง หวังให้อินจิ่วโจวช่วยทวงความเป็นธรรมให้
หยาดน้ำตาหลั่งรินลงมาอาบสองแก้ม เดิมทีควรเป็นภาพที่ดูน่าสงสารจับใจ ทว่าใบหน้าซีกหนึ่งของนางกลับบวมเป่งจนดูน่าเกลียดน่ากลัวยิ่งนัก
ในยามปกติ ขอเพียงนางร้องไห้ องค์ชายก็มักจะเวทนาสงสารเสมอ
ทว่าในเวลานี้ ท่าทางสะอื้นไห้ปานดอกสาลี่ต้องฝนของนางกลับไม่หลงเหลือความงดงามให้เห็นแม้แต่น้อย
อินจิ่วโจวขมวดคิ้วแน่น ในใจผุดความรังเกียจขึ้นมาหลายส่วน
แม้ตามปกติอนุจื่อจะชอบเอาแต่ใจอยู่บ้าง ทว่าเมื่อเขารักใคร่โปรดปราน ก็เลยตามใจนางเรื่อยมา