กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 146
ยามนี้ฟ้ายังไม่สว่าง พายุหิมะดูเบาลงบ้างแล้ว เฉียวจิ่วจึงคิดอาศัยจังหวะที่หิมะซาลงนี้รีบออกเดินทาง
ทว่าฝั่งหนึ่งคือข่าวคราวท่านปู่ท่านย่าที่ยังไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จ อีกฝั่งก็เป็นภรรยาของเสี่ยวเอ้อที่กำลังคลอดลูกยาก
เฉียวชีไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายต้องลังเลใจ เอ่ยปากทันที
"พวกเจ้าออกเดินทางไปก่อนเถอะ ไม่ต้องรอข้า เดี๋ยวข้าจะไปกับเขาสักเที่ยว"
พูดจบก็คว้าคอเสื้อเสี่ยวเอ้อ ทะยานร่างเพียงชั่วพริบตาก็เลือนหายไปในม่านพายุหิมะ
เพียงสิบกว่าลมหายใจ ทั้งคู่ก็มาถึงหมู่บ้านที่เสี่ยวเอ้ออาศัยอยู่
ยามนี้ในหัวของเขามึนงงจนคิดอะไรไม่ออก พอเท้าแตะพื้นก็โซซัดโซเซวิ่งตรงไปยังบ้านทันที