กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 101
"ไปๆๆ ขอทานที่ไหนกันเนี่ย"
เสี่ยวอู่พูดพลางโยนอีแปะออกไปสามเหรียญอย่างไม่ใส่ใจ
ขอทานเก็บเหรียญขึ้นมาแล้วรีบคุกเข่าโขกศีรษะขอบคุณทันที
"ขอบคุณขอนายท่าน..."
เฉียวชีเห็นขอทานผู้นี้แม้จะผอมแห้งจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ทว่าแขนขายังอยู่ครบถ้วน จึงเหลือบมองเสี่ยวอู่ที่อยู่ด้านข้าง
"เจ้ารู้จักเขารึ?"
ตั้งแต่เห็นขอทานคนนี้ สีหน้าของเสี่ยวอู่ก็ดูผิดแปลกไป ดูท่าทั้งสองไม่น่าจะไม่รู้จักกัน
ได้ยินเฉียวชีถาม เสี่ยวอู่จึงเกาหัวแกรกๆ คล้ายไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากอย่างไรดี
นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงว่า "ก็นับว่าคุ้นเคยขอรับ จะว่าไปแม่นางเฉียวเองก็น่าจะเคยพบเขา เขาคือหลี่ซาน..."