กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 50
ราวครึ่งชั่วยามต่อมา หลงจู๊ก็เปิดประตูใหญ่ของเหลาอาหารออก
ภาพที่ปรากฏในร้านช่างน่าเวทนายิ่ง โต๊ะเก้าอี้พังแหลกกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น
เฉิงเยี่ยนถิงนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นราวกับสุนัขตายตัวหนึ่ง ไม่รู้ว่ายังอยู่หรือสิ้นใจไปแล้ว
ส่วนคนที่พามาด้วยสภาพยังดีกว่าหน่อย แต่ตามเนื้อตัวก็เต็มไปด้วยบาดแผลฟกช้ำ
ทว่าเมื่อหันไปมองเฉียวชี บนกายกลับไร้ซึ่งร่องรอยบาดแผลแม้แต่น้อย
เฉียวชียื่นตั๋วเงินหนึ่งร้อยตำลึงใบหนึ่งให้หลงจู๊
“ชดใช้ค่าเสียหายของเหลาอาหาร พอหรือไม่”
“พอแล้วขอรับ พอเหลือเฟือแล้ว”
หลงจู๊รีบพยักหน้ารับรัวๆ