กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 36
ลวี่ซื่อปาดหยาดน้ำตาตรงหางตา รู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก
ตั้งแต่เรือนของเฉียวชีเริ่มลงมือก่อสร้าง ความเป็นอยู่ของแต่ละครัวเรือนในหมู่บ้านก็ดีขึ้นไม่น้อย
ผ่านไปยี่สิบวัน สีหน้าของพวกเด็กๆ ที่เคยหิวโซจนหน้าเหลืองซูบผอมก็ดูมีเลือดฝาดขึ้นมาหลายส่วน
แม้จะมีสองสามคนที่เริ่มเหลิงจนลืมตัว ทว่าหลังจากถูกผู้เป็นสามีของนางสั่งสอนตักเตือนไปรอบหนึ่งก็พากันสงบเสงี่ยมลง
ไม่นึกเลยว่า วันนี้ทุกคนยังไม่ได้ทำสิ่งใด นางกลับให้อาหารการกินมามากมายถึงเพียงนี้อีก
บอกว่าให้มาจุนเจือพวกที่มาทำงาน แต่แท้จริงแล้วจุนเจือผู้ใด ทุกคนต่างกระจ่างแจ้งแก่ใจดี
ลวี่ซื่อทำกับข้าวของวันนี้ตามที่เฉียวชีกำชับไว้
ส่วนข้าวสาร นางหุงเพียงครึ่งเดียว ซึ่งครึ่งเดียวก็พอกินจนอิ่มแปล้แล้ว