กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 538 โรงละครที่ไร้ผู้ชม
ช่วงกลางฤดูหนาว เมืองหลงฟานถูกปกคลุมไปด้วยหิมะและน้ำแข็ง ทางเดินเยี่ยมญาติของเรือนจำประจำมณฑลมีเกล็ดน้ำแข็งบาง ๆ เกาะอยู่ ฉินหมิงมองผ่านกระจก เห็นจางเค่ออันกำลังใช้เศษขนมปังเรียงเป็นสตอรีบอร์ดละครบนโต๊ะ นี่คือนิสัยใหม่ที่เขาเพิ่งสร้างขึ้นหลังเข้าคุก ราวกับว่าโลกทั้งใบคือเวทีของเขา
“นิติเวชฉิน” ปลายนิ้วของจางเค่ออันเปื้อนแยม เขาวาดรูปเหลียนผู่สีครามลงบนกระจก “ได้ยินว่าคณะละครเวทีเอาเรื่องราวของพวกเราไปดัดแปลงเป็นละครเพลงแล้วเหรอ เหลียนผู่ของตัวเอกเปล่งแสงได้ไหม”